آسمان هیچ گاه ما را تنها نخواهد گذاشت.

گاهی میان اتوبان زندگی ، با سرعت سرسام آور آدمیان، می توان لحظه ای ایستاد. می توان سر را با زاویه ای بیشتر چرخاند و چشم دوخت به آرامش محض، به آبی آسمان و آنگاه اگر هم سرعتت افزون شود ، تنها چیزی که هرگز از کنارت تکان نمی خورد و رد نمی شود آسمان است. آسمان هیچ گاه ما را تنها نخواهد گذاشت.

تـک و تنــــها بـــودن برگ روی شـــاخه پـر درده         طـفـلکـــی بایــد بـمـیره تـو پایـــیـزی که ســـرده روزگار پیرهـن زردی به تــن زخمیش نشــــونده        قلب سنگی شده ی باد ، مرگ تا اینـجا کشــونده تنهــا پیـوند میـون برگ و شاخـه ، اشـک و آهـه           گریـه ی تلـخ درخـت هــم مــیگه که پـایـان راهه دل ریشه ها می سوزه واسه ی غربت این برگ       چقدر سـیاه ایـن بخـت چقـدر غریــب ایـن مـــرگ آخرین دونه ی برگه عاشقی بی کس و غمگیـن        خوابیـدن تک تک برگ ها توی یک رویـای رنگـین       همه عاشـقـا میمــیرن مثـــل عشق پاک بـــرگـــها                                                                     می دونم عاشق می میرم مثل برگی خشک و تنها